|
|
 |
| Publikacje prasowe |
|
Fabryka w Środzie Śląskiej
Architektura - Murator, styczeń 97
Nowy zakład stał się wyzwaniem dla sąsiadów, którzy zaczęli dostosowywać swe obiekty do standardów jego architektury.
Rozwiązania przestrzenne i konstrukcyjne współczesnych hal fabrycznych rzadko kiedy odznaczają się oryginalnością. Jest to architektura utylitarna, mogąca stanąć niemal w każdym punkcie kuli ziemskiej.
A jednak nawet najprostsza hala fabryczna może być czymś więcej niż gigantycznym "pudełkiem", do którego wstawiono skomputeryzowane maszyny.
Jedną z takich nowych fabryk jest zakład w Środzie Śląskiej, należący do koncernu Armstrong. Produkowane są tu materiały izolacyjne, między innymi na bazie kauczuku syntetycznego.
Celem projektantów było wzniesienie budynków o dobrej architekturze przy zastosowaniu stosunkowo taniej technologii.
Rozwiązania konstrukcyjne i przestrzenne fabryki cechuje prostota, wykorzystanie dobrych materiałów i staranne wykończenie. Elewacje zewnętrzne budynku mają przemyślane proporcje. Całość korzystnie wyróżnia się z istniejących w sąsiedztwie zabudowań przemysłowych. Jednocześnie stanowi swego rodzaju wyzwanie dla sąsiadów, którzy już teraz podejmują kroki zmierzające do dostosowania wyglądu swych składów i magazynów do standardu architektury fabryki Armstronga.
Fabryka składa się z długiej hali oraz biurowca. Pomimo zespolenia budynki wyróżniają się odrębną architekturą zewnętrzną. Niewielki biurowiec "doklejony" jest do ściany szczytowej hali, tworząc na planie "głowę" budynku.
Zabudowania otacza rozległy plac o przemyślanym układzie dojazdów do hali, z parkingiem i rozległym trawnikiem. Idealnie skoszona trawa wprawdzie dobrze uzupełnia horyzontalną architekturę hali, ale w gruncie rzeczy trawnik zajmuje jedynie rezerwę terenu przeznaczonego pod przyszłą rozbudowę fabryki.
Hala produkcyjna Armstronga nie wyróżnia się niczym nadzwyczajnym. Jest to w gruncie rzeczy długa prostokątna "szopa" o nowoczesnej, szkieletowej konstrukcji stalowej. Ma elastyczny układ funkcjonalny. Wspiera się na siatce słupów z dwuteowników o rozstawie 18 na 12 metrów.
W trakcie projektowania budynku architekci nie uzyskali od inwestora szczegółowo określonych wymagań związanych z zastosowaniem urządzeń produkcyjnych zakładu. Proces projektowania ciągu technologicznego toczył się równocześnie z rysowaniem planów budowli. Dla architektów było to oczywistym utrudnieniem. W ostatniej chwili trzeba było dokonywać korekt hali. Taką modyfikacją była na przykład konieczność zamknięcia we wnętrzu budowli wysokiego młyna. Wsparto go na specjalnych fundamentach (wcześniej nie przewidzianych) i znacznie podniesiono strop ponad nim, przy okazji wyróżniając położenie młyna w architekturze zewnętrznej budowli.
Tym, co wyróżnia halę jest jej klarowna architektura zewnętrzna. W elewacjach nie ma zbędnych elementów. Ściany mają lekką obudowę z kaset stalowych z izolacją i tworzącymi elewację arkuszami srebrzystej blachy trapezowej. Całość pokryta jest płaskim dachem. Wewnątrz zastosowano system nadmuchu ciepłego powietrza z nagrzewnic.
Blaszane elewacje są w zasadzie jedynym bardziej kosztowym rozwiązaniem w architekturze budynku. Architekci musieli przekonać do niego inwestora. Ostateczny efekt niewątpliwie zadowolił nie tylko projektantów.
Biało-srebrzyste ściany zewnętrzne hali kontrastują z granatowymi elewacjami biurowca.
Również ta jednopiętrowa budowla, założona na rzucie prostokąta, ma lekki szkielet stalowy. Na zewnątrz obłożona została panelami tworzącymi szlachetny rysunek, przypominający nieco masywne boniowanie. Na tle granatowych elewacji wyróżnia się aluminiowa stolarka drzwi i okien w kolorze bordo. Jedyną ekstrawagancją jest tu lekki, przezroczysty daszek z tworzywa, zawieszony na stalowych linach.
W narożniku elewacji umieszczono niewielki wykusz akcentujący usytuowanie pokoju menadżera.
Jest to bodaj jedyny akcent hierarchizujący architekturę budowli. Odpowiada ona demokratycznej zasadzie funkcjonowania firmy, w której wszyscy pracownicy traktowani są jak jedna rodzina (docelowo planuje się zatrudnienie tu około 40 osób).
Serce biurowca stanowi dwukondygnacyjne atrium nakryte piramidalnym świetlikiem. Wokół znalazły się pomieszczenia biurowe i socjalne, otwarte dzięki niewielkim oknom na atrium i korytarze. Skromne, ale zharmonizowane z całością meble biurowe zakupił generalny wykonawca. Także one podkreślają "demokratyczną" organizację wnętrz. W wyposażeniu pomieszczeń nie widać dysproporcji pomiędzy salami kierownictwa i podwładnych.
Głównym elementem ukształtowania plastycznego wnętrza jest klatka schodowa o konstrukcji wywołującej wrażenie lekkości. Stalowe schody z balustradą ze stali nierdzewnej mają zabezpieczenie w postaci pokrywających stopnie płyt przeciwpożarowych, na których położono wykładzinę PCV.
Budynek nie jest wybitnym dziełem sztuki. Trudno tu również doszukać się nadzwyczajnych rozwiązań technicznych czy konstrukcyjnych. Jego wartość polega jednak na utrzymaniu przyzwoitego poziomu architektury, zachowaniu dobrych proporcji i sensowym rozwiązaniu całości, sprawiającym, że nie jest to jedynie anonimowa hala fabryczna. Widać to dobrze w kontekście architektonicznym Środy Śląskiej, gdzie przy wjeździe od strony Wrocławia rozciągają się sterylnie czyste, choć pozbawione jakiegokolwiek wyrazu plastycznego hale fabryczne koncernu Coca-Coli.
Jerzy S. Majewski
|
|
|
