

Budynek jest zlokalizowany w szczególnym rejonie śródmieścia Warszawy, w bliskim sąsiedztwie prestiżowych budynków i zespołów miejskich (tereny Sejmu RP, plac Trzech Krzyży, ulica Frascati, Centrum Giełdowe, ambasady) oraz otwartych obszarów parkowych skarpy warszawskiej. Okoliczne budynki wznosili najlepsi architekci pracujący w stolicy w okresie dwudziestolecia międzywojennego i po wojnie: Bohdan Pniewski, Bogdan Lachert, Józef Szanajca, Józef Sigalin, Jerzy Gelbard, Stanisław Fiszer i Piotr Szaroszyk. Podstawowym założeniem projektu było stworzenie budynku o skali i stylistyce nawiązującej do wartościowych elementów otoczenia, a jednocześnie mającego cechy współczesnej architektury o wysokim standardzie.
Budowla składa się z dwóch wizualnie zróżnicowanych części. Główny korpus - wyróżniony jasnymi elewacjami z trawertynu i szkła - zawiera wewnątrz najważniejsze powierzchnie użytkowe. Dzięki znacznym przeszkleniom pomieszczenia biurowe otwierają się na parkowe otoczenie, a ilość docierającego do wnętrza światła jest regulowana przez system żaluzji i ekranów. Architektonicznie ta część ma kompozycję klasyczną, o uporządkowanych i spokojnych podziałach. Jej optycznym kontrapunktem jest zamknięta, pokryta grafitowym łupkiem bryła od strony skarpy, mieszcząca hol wejściowy i sale konferencyjne.
Obserwator idący ulicą Francesca Nullo widzi miękką, zwartą bryłę elewacji wschodniej, która przechodzi płynnie w "klasyczną" fasadę i dalej we współczesną, przezroczystą i geometryczną strukturę elewacji zachodniej. Ruchome ekrany przeciwsłoneczne na elewacji od ulicy Frascati mają formę szklanych tafli z nadrukiem, który po ich zamknięciu tworzy jeden wielkoformatowy obraz. Podobne elementy w fasadzie od strony ulicy Francesca Nullo zostały wykonane z trawertynu, dzięki czemu po zasunięciu ekranów front budynku przybiera wygląd kamiennego monolitu. Ruchome elementy elewacji sprawiają, że nieustannie podlega ona subtelnym zmianom, a budynek przybiera różnorodne architektoniczne oblicza.
Klimat wnętrz tworzą materiały ciepłe i naturalne - drewniane okładziny ścian i sufitów, skontrastowane z wykończeniami o prostym i technicznym charakterze, wykonanymi ze szkła, betonu architektonicznego i polerowanej stali. Ważną rolę odgrywa zintegrowana z architekturą zieleń: wyspy ozdobnych traw w patiach pomieszczeń parteru, pnącza na ścianie wschodniej i miniaturowe drzewka owocowe na tarasie najwyższej kondygnacji.